Mijn eigen familie diner

Ken je dat programma Familie diner van de EO. Bert van Leeuwen probeert families die om wat voor reden dan ook geen contact meer hebben weer bij elkaar te brengen. Vaak is er ruzie geweest of is er gewoon te lang niet meer met elkaar gesproken zodat de drempel te hoog werd. Als ik reclame zag van dit programma of verhalen mee kreeg van families dacht ik altijd, maar dat ken ik niet hoor, zo'n familie heb ik niet. Eigenlijk niet stilstaand bij het feit dat ook mijn familie zo'n verhaal met zich meedraagt. Waarom? Omdat het al zo gewoon aanvoelt.

Vorige week raakte mij dit na ruim 15 jaar. Twee weken geleden kregen wij te horen dat mijn oma gevallen was en door al slechte gezondheid zou komen te overleiden. Het ging enorm snel en die avond is ze inderdaad overleden. Een heel gek moment want tja oma is er niet meer. Moet je je dan normaal gesproken niet heel erg verdrietig voelen? Ik voelde eigenlijk niks.

Mijn oma en ik hadden eigenlijk niet zo'n goede band, heel hard gezegd had ik niet zo'n leuke oma. Mag je dit eigenlijk wel zeggen over iemand die net overleden is? Op dat moment was dat mijn gevoel. Was ze dan helemaal geen goede oma? Nee dat denk ik niet. Voor mijn zus was ze een lieve oma. Voor mijn neefjes denk ik ook wel. Maar wij hadden geen klik. Van kleins af aan was deze er al niet. Een raar gevoel nu ze er niet meer is en je eigenlijk alle mooie herinneringen over de overledene deelt.

Op 26 januari was de crematie. Het was sober, precies zoals mijn oma had gewild. Met alleen de kinderen, kleinkinderen en haar broer. Ik zag dat mijn neefjes en zus verdriet hadden, waarom voelde ik dan niks. Ondanks dit alles werd die dag toch heel bijzonder en een dag om nooit te vergeten.

Mijn neefjes zag ik na ruim 15 jaar weer terug. In mijn hoofd waren ze nog die kleuter en peuter waar ik als 14 jarige veel op paste. Maar nu waren het grote jongens, van 23 en 25. En mijn andere neef ook al 31 jaar en met een vriendin. Wow waar blijft de tijd. Mijn oom, die eigenlijk zoals ik mij altijd heb herinnerd weer te veel biertjes op, was geen spat veranderd. Een beetje ouder maar niet veel wijzer. We kwamen samen in de flat van mijn oma en mochten er allemaal iets uit zoeken waar de waarde aan hechten. Iets van oma wat we graag wilden bewaren. Iedereen had zo zijn eigen dingetjes die ze graag wilde hebben. Mijn zus een prachtig schilderij van de winkel die ooit van mijn opa was, mijn neefje de receptenmapjes van oma, want zij hield zo enorm van koken. Wat nam ik mee naar huis? Tja wat wilde ik als herinnering aan oma? Ik kon geen spullen bedenken. Want eerlijk gezegd gingen alleen de minder leuke herinneringen door mijn hoofd. Maar achteraf nu een week na de crematie heb ik iets heel erg waardevols van oma gekregen! Familie! Familie die ik lang heb moeten missen. Door omstandigheden jaren lang niet meer gezien! En deze dag sloten we elkaar weer in de armen om niet meer los te laten. Ik heb in eens 3 neven! Bedankt oma voor dit geschenk en samen denken we terug aan de leuke dingen die er wel waren!

Mijn eigen familiediner in de flat van oma!

Liefs,
Marjolein

Ook verschenen op puurvandaag.nl