Verwonder

Verwondering, verwonder. Ik verwonder mij over? We kunnen ons verwonderen over? Eigenlijk ga ik bijna automatisch over naar de gedachten waar ik mij negatief over verwonder. Ik verwonder mij over de steeds jonger wordende hangjongeren, ook nog rokend. Ik verwonder mij over het gemak waarop dezelfde groep hun afval laat slingeren in de speeltuin waar ik graag met mijn kinderen speel. Ik verwonder mij over het taalgebruik van de kleuters in de klas van mijn zoon. Zo kan ik nog wel even doorgaan denk ik. Maar nee dat wil ik niet! Ik wil het woord van de positieve kant benaderen. Waar verwonder ik mij over. Verwonder, wonder, Gods wonder. Waar zie ik Gods wonder in?

Terwijl ik hier over nadenk moet ik bekennen dat ik daar eigenlijk niet zo goed in ben. Nooit geweest eigenlijk. Ik hoor mijn moeder nog zeggen tijdens de vele wandelingen die wij deden in mij jeugd, kijk eens lein wat een prachtige bloem! Ohh kijk eens lein een ….. vogel. Ik kon ze nooit vinden en ik had al helemaal geen idee hoe ze heten. Ik wuifde deze opmerkingen en verwondering van mijn moeder en zus achteloos weg. Pff…hoeveel kilometer moeten we nog?

Altijd te ver in gedachten of bezig die lange wandelingen (soms oorsaaie wandelingen) te overleven, had ik geen oog voor Gods wonderen in de natuur. Toen mijn oudste de leeftijd bereikte dat hij zich kon verwonderen over de meest kleine dingen van deze wereld en dit graag met ons deelt, begon ik het woord “verwondering” te begrijpen. Door de ogen van mijn 1,5 jarige zoon kon ik mij verwonderen over dat ene kleine bloempje tussen de stoeptegels. Soms in ene stond hij stil, bukte en bekeek het bloempje alsof hij voor het eerst een bloem zag. Normaal was ik waarschijnlijk onverstoord doorgelopen of had ik het bloempje zelfs plat getrapt in mijn onoplettendheid. Zat je samen aan tafel rustig te eten, schreeuwde hij uit volle borst; kijk een vogel!! Niets ging aan hem voorbij. Mijn zoon wees mij op Gods wonderen in de natuur en ik kon me er over verwonderen.

Dan verwonder ik me over het feit wat kinderen ons nog kunnen leren! Sta eens even wat vaker stil bij Gods wonderen. Kijk eens een keer goed om je heen tijdens de wandeling of fietstocht naar je bestemming. Neem wat meer de tijd voor het reizen naar je werk en kijk rustig om je heen! Kijk eens door de ogen van een kind, als of je de wereld voor het eerst bekijkt. WOW volgens mij stroom je dan over van verwondering!

Liefs,
Marjolein